NEII @ EXTEEN :: สหพันธรัฐวายแห่งวาติกัน!!! =w=/

ตอนที่ 4 ความรู้สึกที่ส่งไปไม่ถึง ....

"เอ๋? รุ่นที่ 10 ไม่สบายหรือครับ?!?" โกคุเทระฉงน หลังจากฟังเสียงเล็กๆ(แต่กดดัน)บรรยายผ่านทางโทรศัพท์มือถือ
"หลังจากกลับมาเมื่อคืน ก็เอาแต่นอนขดอยู่ในเตียงน่ะแหล่่ะ" รีบอร์นเหลือมองร่างบนเตียงที่ขดอยู่ในผ้าห่มจนแทบแยกไม่ออกว่ามันคือก้อนอะไร
"งั้นเดี๋ยวผมไปหานะครับ!!!"
"ลากยามาโมโตะมาด้วยละกัน เดี๋ยวชั้นจะออกไปทำธุระกับคุณแม่ของสึนะ"
"หง่ะ!?! ต้องพาไปด้วยหรือครับ!!!" โกคุเทระร้องเสียงหลง จะทำไงดีล่ะ ก็หลังจากเรื่องรุ่นที่ 10 เมื่อคืน .... เขาก็งอนตุ๊บป่องเดินลิ่วหนีไปทันที แล้ววันนี้จะให้เขาไปง้อพาเจ้านั่นมาด้วยกันเนี่ยนะ!!

"ไม่ต้องกลัวเสียหน้าหรอก เจ้านั่นไม่เคยคิดอะไรเล็กน้อยงี่เง่าให้เสียเวลา" รีบอร์นดักคออย่างรู้ทัน

"บางทีนายก็น่าจะทิ้งมันไปบ้างนะ ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอนั่นน่ะ เพราะสึนะเองก็ไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ให้เสียเวลาเหมือนกัน"

" ... ครับ งั้นผมจะลองไปชวน" โกคุเทระใคร่ครวญอีกครั้งก่อนตอบตกลง แต่ในใจก็รู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ไม่ใช่น้อย

==========================================

"ห๋า!!! สึนะป่วย!?!" ยามาโมโตะตะโกนลั่น จนฝ่ายที่คาบข่าวไปบอกอุดหูแทบไม่ทัน
"จะตะโกนทำไมเล่า!!!" โกคุเทระวีนใส่ (มั่นใจว่าใช้ศัพท์บรรยายถูก =[]=" ??)
"งั้นเดี๋ยวชั้นฝากร้านไว้กับพ่อก่อนนะ รอแปบ!!" ร่างสูงวิ่งผลุนผลันเข้าไปในบ้านแล้วผลุ่บออกมาอย่างรวดเร็ว "ไปกันเถอะโกคุเทระ"
"วันนี้วันหยุด ร้านยุ่งไม่ใช่เหรอ?" เจ้าของเรือนผมสีเงินถามหยั่งเชิง
"ก็ใช่นะ แต่ว่าสึนะก็สำคัญไม่แพ้กันหนิ" ยามาโมโตะตอบยิ้มแย้มขณะเดินออกจากร้าน
"งั้นเหรอ ...." ในเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายตอบด้วยท่าทางปกติ ราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น  แทนที่จะโล่งอก เขากลับรู้สึกผิดลึกๆเสียเอง .... เหมือนกับคุณรีบอร์นบอกเลยแฮะ เจ้าบ้านี่ไม่เคยคิดอะไรจุกจิกให้เสียเวลาเลยจริงๆ

"นี่ ... โกคุเทระ"

"อะไร?" ร่างเพรียวตอบหงุดหงิด เพราะคิดเรื่องเจ้าคนข้างๆนี่ล่ะเขาถึงเกือบชนกระถางต้นไม้บนฟุตบาทข้างทางซะแล้ว
"เป็นอะไรหรือเปล่า??"
"ก็ ... เอ่อ ... ไม่มีอะไรหรอก" โกคุเทระสะอึก เจ้าบ้านี่ยังห่วงใยคนอื่นอยู่อีก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะโดนเขาโมโหใส่ไปแท้ๆ
"โกรธชั้นเหรอ?" ยามาโมโตะถามเสียงอ่อย
" .... ทั้งใช่และไม่ใช่น่ะแหล่ะ!!!"
"เรื่องเมื่อคืนซินะ"
"แล้วมันจะเป็นเรื่องไหนได้อีกเล่า!!!"
"ชั้นเองก็พูดในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องที่สุด ... สึนะน่ะ"

..... ก็รู้ว่าพูดถูก แต่ว่าชั้นหงุดหงิดนะเฟ้ย!! ยังไงคนที่เป็นมือขวารุ่นที่ 10 อย่างชั้นก็ต้องปรารถนาให้เค้ามีความสุขที่สุดอยู่แล้ว!! เจ้าของเรือนผมสีเงินคิดอย่างหงุดหงิดในใจ

"พวกเราทำได้แค่ให้กำลังใจอยู่ห่างๆแค่นั้นล่ะ"

..... แต่การเฝ้ามองโดยไม่ทำอะไรเลย มันไม่ใช่วิถีทางของชั้นนี่!!!

"ชั้นก็รู้นะว่านายโกรธมาก ... แต่ว่าชั้นก็แอบเชื่อเหมือนกันว่า ความรู้สึกของสึนะที่ส่งผ่านไปให้อีกฝ่ายสุดหัวใจ จะต้องสมหวังแน่นอน"
"เอ๋? นายคิดอย่างนั้นเหรอ!?" โกคุเทระสวนทันควัน
"ในที่สุดก็ตอบชั้นจนได้นะ" ยามาโมโตะถอนหายใจมองอีกฝ่าย
"ก็ ... เอ่อ ... ช่างเหอะ!! สรุปว่านายไม่ต้องห่วงชั้นหรอก ชั้นไม่ได้โกรธ ไม่คิดอะไรทั้งนั้น!!" เจ้าของเรือนผมสีเงินก้มหน้างุดๆ ถึงจะรู้สึกสลดกับความเอาแต่ใจของตัวเอง

แต่ก็ยังไม่วายขึ้นเสียงโต้กลับ
"ขอบใจมากนะ ..." ยามาโมโตะแอบขำในท่าทางน่าเอ็นดูเหมือนแมวเอาแต่ใจกำลังรู้สึกผิดยังไงยังงั้นเลย
"อือ ..." ก็จะให้เขาโกรธเจ้าหมอนี่ได้นานแค่ไหนกันล่ะ ในเมื่อไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นก็ตาม คนๆนี้ก็ไม่เคยคิดจะโกรธ เกลียดเขาซักที แถมกลับทำให้เขารู้สึกผิดแทนอีกต่างหาก
โกคุเทระคิดพลางเร่งฝีเท้าเดินนำลิ่ว

บ้าจริงๆเลย!! อย่างนี้มันก็ยิ่งทำให้เขาชอบมากขึ้นกว่าเดิมน่ะสิ!!

"รอด้วยโกคุเทระ!!" ยามาโมโตะเรียกร่างเพรียวข้างหน้า พยายามเร่งฝีเท้าให้ทัน แต่อีกฝ่ายไม่ฟังเสียง แถมยังเร่งความเร็วเพิ่มขึ้น จนเขาเองต้องวิ่งเหยาะๆตาม ในใจนึกสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

====================================

เหมือนกับมายาซ้อนทับอยู่บนเมฆาที่ขุ่นมัว

ไม่แน่ใจว่าภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า ตกค้างมาจากความฝันที่ราวกับภาพลวงตา หรือว่าคือมายาที่คนๆนั้นสรรสร้างออกมาในโลกแห่งความเป็นจริง

เด็กสาวปรือตาขึ้นมองเงาสูงข้างขอบเตียง ยกมือขึ้นถอดเครื่องช่วยหายใจออกเพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็นต่อเธออีกต่อไป ... ภาพที่เห็นยังขุ่นมัวแม้เธอจะกระพริบตาหลายครั้ง (หรือนี่คือผลจากฤทธิ์ยา?)

"ท่านมุคุโร่ ..." ชื่อแรกที่เด็กสาวเอ่ย และจะเป็นเพียงชื่อเดียวที่จะตกค้างอยู่ในหัวใจของเธอจนกว่าวันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง มือทั้งสองข้างที่พยายามยกขึ้นไขว่คว้าร่างนั้น  เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

"ใช่ท่านมุคุโร่หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงสั่นเครือที่ออกมาจากริมฝีปากสีชมพูจางขาดเป็นห้วงๆ น้ำตาวาวระยับราวไข่มุกเอ่อท้นจากนัยน์ตาสีม่วงคราม

ร่างขุนมัวยังคงนิ่งสนิทไม่มีแม้แต่คำพูดหรือท่าทางใดๆ สนองตอบ

"ถึงจะได้เจอท่านในความฝันบ่อยๆ แต่คงไม่มีอะไรทำให้โคลมดีใจมากไปกว่าการที่ได้พบท่านมุคุโร่ ในโลกแห่งความเป็นจริงนี้นะคะ" เด็กสาวกล่าวต่อด้วยความตื้นตัน แต่ร่างขุนมัวนั้นก็ไม่แจ่มชัดมากขึ้นกว่าเดิมแต่อย่างใด

"............... โคลม ..."
".......................โคลมครับ"

จู่ๆเงาขุ่นมัวก็เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เสียงทุ้มต่ำดังกังวาาล

"ท่านมุคุโร่!?!" โคลมพยายามเอื้อมมือขึ้นหวังจะได้สัมผัสร่างนั้น
"........... นอนพักก่อนเถอะครับ" ชายหนุ่มช้อนมือเล็กบางที่กำลังไขว่คว้าบางสิ่งขึ้นมาจุมพิตหลังมือแผ่วเบา ร่างเล็กบนเตียงไม่กล่าวอะไรต่ออีกมีเพียงหยดน้ำตาแห่งความดีใจเอ่อล้นออกมา

ภาพลวงตาหรือความจริง? .....

สาวน้อยนึกทบทวนพร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ค่อยๆเลือนลางจนดับวูบลง ร่างสูงเคียงข้างปล่อยมือลงอย่างนิ่มนวล เมื่อเห็นเด็กสาวหลับสนิทแล้วจึงเลิกเสแสร้ง ...

"ชั้นกำลังทำบ้าอะไรอยู่นี่ ..." ฮิบาริ  เคียวยะ ยืนพึมพัมอยู่ร่างเจ้าหญิงนิทราที่กำลังหลับไหล ทำไมเขาต้องแกล้งทำตัวเป็นเจ้านั่นด้วย ความหงุดหงิดก่อตัวทวีคูณ

ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำอย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่บอกไปว่าไม่ใช่ ...

..... ไม่ใช่คนที่เธอถวิลหา
เพราะอะไรกัน?
เพราะกลัวว่าเธอจะเสียใจงั้นรึ?
..... ไม่ใช่  ฮิบาริแย้งตัวเองขึ้นทันที
....... เพราะแค่อยากเห็นรอยยิ้มต่างหากล่ะ

ไม่ใช่แค่รอยยิ้มเป็นมิตรตามปกติที่เธอมีให้กับทุกคน
แต่เขาอยากเห็น .... รอยยิ้มที่มีให้กับคนๆนั้นของเธอ รอยยิ้มที่บ่งบอกว่ามีความสุขแค่ไหน
รอยยิ้มที่เธอจะมีให้กับคนๆนั้นของเธอเพียงคนเดียว

ถึงจะรู้ว่าเล่นขี้โกงตุกติกไปบ้างที่แสร้งทำตัวเป็นคนบางคนที่แสนน่ารังเกียจ (สำหรับเขา)
แต่กลับเป็นที่รักยิ่งกว่าใครๆ (ของเธอคนนี้)

แวปหนึ่งที่ฮิบาริคิด ....

ถ้าหากว่าเขามีพลังอย่างที่มุคุโร่มี
ถ้าหากว่าเขาพบเธอก่อนเจ้านั่น ......

"ไม่!!" ฮิบาริส่ายหัวไล่ความคิดอย่างรวดเร็ว ... ความคิดงี่เง่า ...
"นี่ชั้นเป็นอะไรไปนี่ ..." เขาพึมพัมอีกครั้งก่อนถอยกลับมานั่งที่โซฟา โดยไม่ละสายตาไปจากโคลมแม้แต่วินาทีเดียว

(ตราบใดที่ยังไม่ค้นพบคำตอบของหัวใจตน คนบางคน คงไม่มีวันรู้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน)

==============================

.... จะทำยังไงดีล่ะ ....
ทั้งที่เจ็บปวดขนาดนี้
ทั้งที่เสียใจขนาดนี้
ทั้งที่ทรมาณขนาดนี้ .... เพราะคนๆนั้น

แต่กลับ ... ไม่สามารถตัดใจทิ้งความรู้สึกที่มีให้ได้

สึนะนอนขดตัวกลมใต้ผ้าห่ม คิดซ้ำไปซ้ำมา

แกร๊ก .... เสียงแง้มเปิดประตูห้อง ทำเอาเขาต้องค่อยกระเถิบตัวออกมาจากผ้าห่ม

"รีบอร์น?"
"ไม่ใช่ครับรุ่นที่ 10 ผมเอง ..." โกคุเทระเปิดประตูกว้างแล้วเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเจี๋ยมเจี้ยม
"เห็นว่าไม่สบายงั้นรึ?" ยามาโมโตะเดินตามหลังโกคุเทระมาติดๆ พร้อมกับของเยี่ยมไข้ในมือ
"พวกนาย ...." สึนะทำหน้าเหรอหร๋า
"รีบอร์นโทรไปบอกน่ะ" ยามาโมโตะต่อคำพูดทันที
"อ่ะ ... อื้ม ..." .... หนอยเจ้ารีบอร์น ว่าแล้วเชียว!! สึนะสครีมในใจ
"เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับรุ่นที่ 10" โกคุเทระนั่งข้างเตียงทำหน้าหงอย
"ไม่เป็นไรหรอก" สึนะปั้นหน้ายิ้ม
"ไม่ใช่ร่างกาย ... โกคุเทระหมายถึง ... หัวใจ" ยามาโมโตะยืนเทียบข้างสึนะ

ร่างเล็กบนเตียงชะงักกึก หลบตา
"พวกนายรู้สินะ"

"จะไม่ให้รู้ได้ยังไงล่ะ .... พวกเราน่ะ เพื่อนกันไม่ใช่เหรอ"
"ยามาโมโตะ ..." สึนะเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสองคน
"ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่ว่า ทั้งผมและเจ้านี่ก็ห่วงรุ่นที่ 10 นะครับ"

ทั้งสองคน ....
นั่นสินะ .... เราคงลืมไป
ว่ามีใครบางคนคอยเป็นห่วงเป็นใย
ในยามที่เราเศร้าโศกเสียใจ
ในยามที่เราท้อแท้ สิ้นหวัง

สึนะหลับตา กำมือแน่น ....

จะมาอ่อนแออย่างนี้ได้ยังไงล่ะ ... ในเมื่อมีคนคอยห่วงใยขนาดนี้
ชั้นตัดสินใจแล้ว .... ถึงจะลังเลไปบ้าง

แต่ชั้น ...

สึนะลืมตาขึ้น ดวงตาทอประกายแน่วแน่ ....
"ขอบใจนะทั้งสองคนที่คอยเป็นห่วงชั้น ชั้นตัดสินใจแล้วล่ะ .... คราวนี้จะไม่ยอมแพ้!!"

แต่ชั้น ... จะพยายามอีกครั้ง จนกว่าคนๆนั้นจะหันมามอง (ถึงจะเพียงแค่วินาทีเดียวที่เค้าหันมา ... มันก็มากเกินพอแล้ว)

ยามาโมโตะกับโกคุเทระหันมาสบตากันแล้วถอนหายใจโล่งอก
ถึงจะไม่รู้ว่าจะสมหวังหรือผิดหวัง หรือต้องรอไปชั่วชีวิต .... แต่ว่า ...
สึนะคงจะเข้มแข็งขึ้นหลายๆเท่าเชียวล่ะ ....

พวกเราจะคอยมองดูอย่างเป็นห่วงอยู่ห่างๆ จากนี้ตลอดไปนะสึนะ

จากนี้ก็พยายามเข้าล่ะ!!!

==============================

"วันที่ 3 แล้วสินะ" ฮิบาริ เคียวยะ เปรยขึ้นหลังจากเข้ามานั่งที่เดิมในห้องคนไข้
เขามาเฝ้าโคลมทุกๆวันนับตั้งแต่เธออยู่ในโรงพยาบาล จนใครๆเข้าใจผิดกันไปหมดแล้วว่าเจ้าของเรือนผมสีดำ นัยตาสีนินราวกับราตรีที่ล้ำลึกคนนี้เป็นแฟนกับสาวน้อยท่าทางบอบบางน่ารักที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

แต่ก็แปลกนะ .... ที่เขาไม่คิดจะอยากขย้ำคนปล่อยข่าว (ที่เข้าใจผิดไปเอง)

"คุณฮิบาริมาทุกวันเลยนะคะ" พยาบาลสาวยิ้มหวานให้ขณะเข้ามาดูอาการโคลม
"ว่างน่ะ ...."
"งั้นไม่รบกวนแล้วนะคะ" พยาบาลสาวกล่าวแล้วขอตัวออกจากห้อง

"คุณฮิบาริคะ ..." เด็กสาวขยับมานั่งขอบเตียง "เห็นบอกว่าวันนี้จะมีคนมาหาโคลมเหรอคะ?"
"อืม ..."
"ใครหรือคะ?"
"อีกเดี๋ยวก็รู้เองล่ะ" ดวงตาสีนิลย์จ้องมองเด็กสาว
"งั้นโคลมจะรอนะคะ" โคลมคลี่ยิ้มบางให้

"ไม่รู้ว่า .... จิคุสะกับเคนจะเป็นยังไงบ้างนะคะ แต่ว่า ถ้าคุณฮิบาริบอกว่าปลอดภัยก็คงจะเป็นอย่างนั้นเนอะ"

อยากจะให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้เหลือเกิน
หยุดอยู่เพียงแค่ตรงนี้ ตอนนี้ .....
แต่คงไม่มีทางเป็นไปได้ .... อีกไม่นานเธอก็ต้องจากไป
ฮิบารินิ่งคิด ....

"อาการเป็นยังไงบ้างล่ะ" อยากพูดคุยกับเธอมากกว่านี้อีกนิด ....
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่เจ็บแผลแล้วก็ไม่ทรมาณอีกแล้ว"

มินาโมรี๊ ~ เขียวขจี ~ (เสียงริงโทนโทรศัพท์ฮิบาริดังขึ้น)

"คุซาคาเบะครับ"
" ............ พามาแล้วสินะ " ฮิบารินิ่งไปชั่วครู่
"ครับ ... ให้พาขึ้นไปหาเลยนะครับ"
"อืม ..."

หลังจากวางหู ฮิบาริก็ขยับตัวลุกขึ้น
"มาแล้วล่ะ"
"หมายถึงคนที่คุณฮิบาริบอกว่าจะมาพบหรือคะ?" เด็กสาวเอียงคอด้วยความฉงน
"อื้ม ... ชั้นไปก่อนนะ"
"จะไม่อยู่ด้วยกันหรอคะ?"

มีแต่ความนิ่งเงียบ .... ชายหนุ่มส่ายหัวนิดหนึ่ง ก่อนก้าวเท้าเดินออกจากห้อง
เขาคงไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ตรงนี้อีกแล้ว คนสำคัญของเธอกำลังมา
ฮิบาริกระตุกยิ้มก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเป็นแบบเดิม  .....

ถ้าหากคุซาคาเบะมาเห็นรอยยิ้มเมื่อครู่แล้วล่ะก็ .... คงบอกว่า

เป็นรอยยิ้มแสนเศร้า .... และเจ็บปวดที่สุด
และก็เป็นรอยยิ้มที่เขาจะไม่มีวันได้พบเห็นมาก่อนตลอดชีวิตที่ได้รับใช้คนๆนี้

ความรู้สึกที่ตัวเองไม่รู้
ความรู้สึกที่ตัวเองไม่สามารถค้นพบ
ความรู้สึกที่มีต่อใครบางคนที่ไม่สามารถเข้าใจได้
ความรู้สึกเหล่านั้นถ้าไม่บอกกล่าวออกไป
อีกไม่ช้าไม่นาน .... มันจะสายเกินกลับมาแก้ไขได้

เมฆกับสายหมอก .... ถึงจะเหมือน
แต่ก็ไม่มีทางรวมกันได้ .... ไม่เหมือนสายหมอกกับม่านมายา
ที่ไม่ว่าจะอยู่แห่งใด ต่างก็ถวิลหากันได้เพียงหลับตาแล้วนึกถึงกัน