Fic KHR: Yume no Hana [ตอนที่ 1]

posted on 24 Feb 2008 19:32 by neii in KHR-Fiction

 

 คำเตือน!!

เนื่องจากว่าเจ้าของ Blog นี้ไซโคคู่ 6996 เหนือสิ่งอื่นใด
และหลงไหนสับปะรดดอกบัวม๊ากมากกกกกก!!! >3<

 ดังนั้น ... คนที่เข้ามาอ่านฟิกนี้ต้องทำใจรับคู่นอลมอลให้ได้นะเค้อ!!
มิเช่นนั้นจะอ่านไปแล้วคิดว่านอยายนี้มัน .... น้ำเน่า!! =[]=/

ปล. แอบมีคู่ 1827 ปุพรมให้นิดๆ >3<

และมีคู่ 8059 ไว้พอให้กระชุ่มกระชวยหน่อยๆ 555+

(ยืมรูปแฟนอาร์ทที่วาดในวันวาเลนวายมาใช้ที่ฟิกนี้หน่อยละกาน 555+)

========================

(Katekyo Hitman Reborn  Fiction) 

Yume no Hana
[Flower's Dream]  (ทำไมชื่อเน่าจังฟะ -*-)

pair : 6996,  1827(96) ,8059
rate : Pg13(+หื่น) (<<< เฮ้ย!! =[]=" ม่ายช่ายย!!)

======================

Chapter 01 : Voice of time

หากว่า ... สิ่งที่เรียกกันว่าความรัก คือการทุ่มเท
หากว่า ... สิ่งที่เรียกกันว่าความห่วงใย คือการติดตามไม่ห่าง จากไปไหน
หากว่า ... สิ่งที่เรียกว่าพรหมลิขิต คือการได้มาเจอคนๆนั้น ...
เพราะฉะนั้นทุกสิ่งที่รวมเรียกทั้งหมดนั่น ....
.... คือสิ่งที่กำหนดให้ชั้นมีชีวิตอยู่จนถึงบัดนี้ ....

======================

ความมืดมิดในความฝัน และความทรงจำที่แตกสลาย
นั่นคือสิ่งที่บ่งบอกตัวตนของคนๆนั้น
คนที่เกลียดชังโลก ... เกลียดชังทุกๆสิ่ง
และปรารถนาที่จะทำลายทุกๆอย่าง

แต่ถึงกระนั้น ... ในโลกที่คนๆนั้นเกลียดชัง
กลับมีสิ่งที่เขาพยายามปกป้องสุดกำลัง

เพราะฉะนั้น ... ทุกๆสิ่งที่เขาคนนั้นพยายามปกป้อง
ชั้น .... ก็จะปกป้องมันด้วยเหมือนกัน

ถึงแม้ว่า .... มันจะต้องแลกด้วยชีวิตของชั้นก็ตาม ...

======================

"นี่เคน ... ทำไมคุณมุคุโร่ถึงฝากยัยนี่ไว้กับพวกเรานะ" จิคุสะมองร่างบอบบางที่นอนหลับไหลไม่ได้สติด้วยสายตาเมินเฉย

"จะรู้ไปทำไมเล่า!! ชั้นน่ะเกลียดยัยนี่จะตาย!! แถมยังเป็นภาระอีกตะหาก!!" เคนตะโกนขึ้นอย่างโมโห
เสียงของเขาสะท้อนก้องไปมาในห้องแคบๆ ในความมืด ที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ คอยนำทาง .........

"ช่วยเงียบเสียงลงหน่อยได้ไหมเคน ..." จิคุสะขยับแว่นมองด้วยหางตา

"เป็นอะไร!! นายกลัวยัยนี่ตื่นขึ้นมาเรอะไง!!"

"ปล่าว ... ถ้าหากว่าในตอนที่ร่างนั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ... อาจเป็นคุณมุคุโร่ก็ได้" จิคุสะกล่าวอย่างมีหวัง ...
แต่ความหวังอันนั้นช่างเลือนลางเหลือเกิน ในตอนที่พวกเขาสูญเสียบุคคลที่สำคัญที่สุดไป
โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้นั้น มันช่างเจ็บปวดเกินที่ใครๆจะหยั่งรู้ ...

ร่างเล็กๆที่นอนหลับสนิทอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบนั้น สร้างความเกลียดชังให้เขาไม่ใช่น้อย
เป็นเพราะความแตกต่างละมั้ง .... ความแตกต่างที่ทำให้เขารู้สึกว่า ทำไมถึงต้องเป็นผู้หญิงคนนี้
และความรู้สึกลึกๆที่เขาไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน ....
ความรู้สึกที่ว่า ....

.... คุณมุคุโร่ ... กำลังปกป้องคุ้มครองผู้หญิงคนนี้จากที่อันไกลแสนไกล

"จิคุสะ?" ร่างเล็กปรือตาขึ้นมอง พลางยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง เด็กสาวกำลังจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงเย็นชาก็มาสกัดไว้ซะก่อน

"ตื่นแล้วเรอะ ...." เคนทักห้วนๆไร้หางเสียง

"ตื่นแล้วก็ไปต่อได้แล้ว เราไม่มีเวลามาก ..." จิคุสะขยับแว่นอีกครั้งก่อนเดินนำหน้าออกไปจากห้อง
โดยมีร่างของเคนตามไปติดๆ ปล่อยให้เด็กสาวอยู่เพียงลำพัง

โคลมลุกขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาอันงดงามฉายแววเศร้าสร้อย เธออยากให้ทั้งเคนและจิคุสะยอมรับเธอบ้าง
แต่ว่า .... คงไม่สามารถเป็นไปตามที่หวังได้ ....
เพราะว่าเธอ .... ไม่สามารถแทนที่บุคคลอันแสนสำคัญ บุคคลอันเป็นที่รักของทั้งสองได้
และเธอก็ไม่คิดที่จะแทนที่ใครด้วย ..... เพราะบุคคลที่คนทั้งสองรักนั้น
ก็เป็นคนๆเดียวกันเธอให้ความสำคัญที่สุดเช่นกัน .... [ท่านมุคุโร่]

โครม!! เปรี้ยง!! เสียงเอะอะเหมือนข้าวของโดนทำลาย ทำให้เด็กสาววิ่งออกมาทางประตู
สิ่งที่เธอเห็นอยู่ด้านนอกนั่นก็คือเคนและจิคุสะกำลังต่อสู้อยู่กับกลุ่มคนที่เหมือนมาเฟียกลุ่มหนึ่ง

"ยัยบ้า!! มาได้ถูกเวลาเหลือเกินล่ะ!!" เคนสบถ
"หนีไป!! เจ้าพวกนี้คือกลุ่มล่านักโทษตัวแทนจากวินดีเซ่!!" จิคุสะตะโกนข้ามมาทางโคลม
"จับยัยเด็กผู้หญิงนั่นด้วย!!" ชายคนหนึ่งในกลุ่มล่านักโทษออกคำสั่ง
"หนอย!! บ้าที่สุด!!" จิคุสะหัวเสียขณะรับมือฝ่ายตรงข้าม
"ตะ .... แต่ว่า ...." โคลมยืนงุนงงเหลียวซ้ายเหลียวขวาก่อนที่จะตัดสินใจ ....
"ชั้นจะช่วยพวกคุณสู้ด้วย!!" เด็กสาวกำอาวุธในมือแน่นตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นกำลังให้ชายหนุ่มทั้งสองคน
"จะบ้ารึไง!! ชั้นไม่อยากได้ภาระเพิ่มหรอกนะ!! ร่างกายที่บาดเจ็บแบบนั้นจะสู้ใครได้!!" เคนกระโดดเตะหน่วยล่านักโทษกระเด็นแล้วหันมาชี้นิ้วสั่ง
"ออกไปทางโน้น!! แล้วหาที่ซ่อนตัวซะ!!"
"ไป!! เดี๋ยวค่อยติดต่อกันทีหลัง!!" จิคุสะหันมาสั่งสมทบในขณะที่กำลังหลบการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม

โคลมลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะทำตามคำสั่ง ....

เด็กสาวออกวิ่งไปตามทางที่จิคุสะชี้ ถึงแม้ว่าจะมีหลายครั้งที่หันหลังมามองครั้งแล้วครั้งเล่า
ท่ามกลางความมืดของระแวกตึกร้าง ร่างสูงโปร่งของจิคุสะและเคนที่กำลังต่อสู้ชุลมุนอยู่ในวงล้อมของศัตรูค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ
แค่คิดถึงความปลอดภัยของทั้งคู่ ดวงตากลมโตก็ระรื้นไปด้วยน้ำตา ........

จะกี่ครั้ง .... เธอก็ยังคงเป็นตัวถ่วง
จะกี่ครั้ง .... เธอก็ยังอ่อนแอ
จะกี่ครั้ง .... เธอก็ยังไม่สามารถทำอะไรเพื่อคนที่เธอห่วงใยได้

โคลมร้องไห้ออกมาเบาๆ ร่างเล็กสะอื้นไหว ... แต่เธอยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆท่ามกลางความมืด
ดวงจันทร์สีเงินที่ทอแสงนวลตา พอให้เธอเห็นทางเบื้องหน้าได้ ....

สิ่งแรกที่เธอคิดถึงในตอนนี้ .... [รุ่นที่ 10 ซาวาดะ สึนะโยชิ]
บุคคลที่เปรียบเหมือนแสงสว่าง เปรียบดั่งท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ....

บุคคลที่เป็นจุดรวมใจของสมาชิกวองโกเล่ทุกคน
ถ้าหากว่าเธอไปขอความช่วยเหลือจากคนๆนี้ เขาจะต้องช่วยเธอได้แน่นอน!!

แต่ในขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น .... ชายหนุ่มสองคนที่แต่งกายในชุดเดียวกันก็กระโจนลงมาขวางหน้าเธอไว้
โคลมชะงักก่อนเพ่งสังเกต ชายหนุ่มสองคนแต่งกายคล้ายกันกับกลุ่มคนที่เข้าโจมตี จิคุสะและเคน ...

"คิดถูกนะเนี่ยที่ดักทางนี้ไว้ ~" ชายหนุ่มคนแรกกล่าวอย่างร่าเริง ..หรือโรคจิต (คนแต่งไม่อาจคาดเดาได้  -*-)
"เหยื่อที่หมายหัวไว้น่ารักดีนี่หว่า!!" ชายหนุ่มคนที่สองหัวเราะคิกคักขณะมองโคลมที่ยืนระแวงอยู่อีกด้าน "จะจัดการยังงัยดีน้ากัลลูกแมวน้อยตัวนั้น" (ลูกแมวของเอ็งเดะฟะ!! ดอกบัวของสับปะรดตะหาก!! *[]*/)
"เค้าว่าให้จับเป็นนะ ..." ชายหนุ่มคนแรกบอก
"จับเป็นอยู่แล้วน่า .... ร่างเล็กบอบบางนั่นแค่แตะต้องนิดเดียวคงช้ำแย่" ชายหนุ่มคนที่สองยังคงหัวเราะคิกคักอยู่เช่นเดิม เขาปรายตามองมายังเด็กสาวด้วยสายตาสื่อความหมาย (รึหื่นฟะ .... -*-/)
"ไม่มีทางให้จับได้หรอก ..." โคลมกล่าวพร้อมกับจับอาวุธประจำตัวอยู่ในท่าเตรียมพร้อมสู้ ดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่นถึงแม้ว่าสถาพร่างกายของเธอในตอนนี้ยังไม่หายดีก็ตาม
"โอ โห .... ท่าทางเหยื่อคราวนี้คงชอบเจ็บตัวสินะ" ชายหนุ่มคนแรกหันไปสบตากับอีกคนก่อนพุ่งทะยานเข้าหาเด็กสาว!!

==========================

21.18 น. (บริเวณโรงเรียนมินาโมริ)

ร่างคุ้นตาในชุดกรรมการรักษาระเบียบกำลังเดินมาพร้อมกับทอนฟาคู่ใจ ผมสั้นสีดำพลิ้วไหวน้อยๆตามแรงลมที่พัดเอื่อยๆ สายตาที่เฉียบคมและประสาทสัมผัสที่ไวมากกว่าคนธรรมดาหลายเท่า ได้ยินเสียงคนกำลังต่อสู้กันอยู่อีกด้านของตึกร้างใกล้โรงเรียนมินาโมริ

"เสียงคนกำลังต่อสู้ ..." ชายหนุ่มกล่าวเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน "มาสุมหัวอะไรกันแถวนี้นะ ..."

"คุณฮิบาริครับ!!" เสียงใสๆคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ... เมื่อชายหนุ่มหันกลับไปก็พบกับร่างเล็กคุ้นตา ... ซาวาดะ ซึนะโยชิ
"ผมบังเอิญกลับมาจากบ้านยามาโมโตะน่ะครับแล้วผ่านทางนี้พอดีกับที่ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังต่อสู้กัน" สึนะเดินเข้ามาใกล้ก่อนที่จะชี้ไปทางที่ได้ยินเสียง
"ชั้นก็ได้ยิน ..." ฮิบาริผงกหัวให้นิดหนึ่งแล้วจ้องเขม็งไปทางที่ร่างเล็กชี้
"ลองไปดูกันไหมครับ ... ผมรู้สึกเป็นกังวลยังไงไม่รู้" ใบหน้าที่เคยสดใสอยู่เสมอของสึนะเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกำลังรู้ว่าที่นั่นมีใครบางคนที่ความสำคัญสำหรับเขาต่อสู้อยู่
"อย่าถ่วงละกัน .." ฮิบาริกล่าวเสียงเรียบก่อนหันมาสำทับอีกครั้ง ....

"แล้วอย่าทำอะไรให้เกินกำลังล่ะ"

"ครับ!!" สึนะรับคำหนักแน่น รู้สึกดีใจจนแทบจะเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่ รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนใบหน้า ...

ครั้งหนึ่ง .... ที่เคยคิดว่าจะไม่มีวันเข้าถึงคนๆนั้น
ครั้งหนึ่ง .... ที่เคยคิดว่าคนๆนั้นจะไม่มีวันหันกลับมาชายตาแล
ครั้งหนึ่ง .... ที่เคยคิดว่าคนๆนั้นคงไม่คิดที่จะใส่ใจอะไรในตัวเขา
แต่เมื่อเวลาผันผ่านไป .... คนๆนั้นก็กลับเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในชีวิต
ถึงแม้ว่าครั้งหนึ่งที่เขาเคยเย็นชาและเอาแต่ใจ .... แต่ในความเย็นชาและเอาแต่ใจนั้น
ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ....

.... เหมือนกับเมฆที่ล่องลอยไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายตามใจตน แต่กลับมีปุยนุ่นที่แสนอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ
.... และปุยเมฆที่เอาแต่ใจนี้แหล่ะ ... ที่คอยเฝ้าปกป้องเขาอยู่ห่างๆตลอดมาเสมอ

============================

21.30 น. (หน้าร้านซูชิ ... ของใครบางคน)

"เฮ้ย!! เจ้าบ้าเบสบอล!! อยู่หรือเปล่า!!"

เสียงคุ้นเคยที่ไม่ว่าใครได้ยินที่ไหนก็ต้องรู้ได้ทันทีว่าเป็นคนๆนี้ น้ำเสียงห้วนๆกวนประสาท
ที่มาพร้อมกับท่าทางกวนบาทาใครหลายๆคน และผมสีเงินที่เตะตาเวลาโดนแสงจันทร์ส่องกระทบ ....

"นี่โกคุเทระ ช่วยเบาๆหน่อยเถอะ นี่มันก้อ 3 ทุ่มเข้าไปแล้วนา" ร่างสูงเปิดประตูร้านซูชิออกมาแทบจะทันที เขาหัวเราะกึ่งยิ้มแห้งๆให้ร่างเล็กเบื้องหน้า
"เลิกเรื่องมากได้แล้วน่ะ!! รุ่นที่ 10 ยังไม่กลับบ้านเลย!!" โกคุเทระตะโกนใส่ (ด้วยแรงหึง ..... เอ้ย ไม่ใช่ -*-)
"เห!!??!! สึนะยังไม่กลับบ้านเหรอ" ยามาโมโตะหน้าถอดสี
"ก็ใช่น่ะสิ!! ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนด้วย  ชั้นก็เลยมาตามนายให้ออกไปหาด้วยกันไงล่ะ!!" เด็กหนุ่มเริ่มเสียงดังขึ้นมากกว่าเดิม
"งั้นตกลง ชั้นจะไปช่วยหาด้วย " ร่างสูงเริ่มปั้นหน้าซีเรียส
"หวังว่าคงไม่เกิดอะไรขึ้นนะ .... รุ่นที่ 10" โกคุเทระกล่าวอย่างกังวล ยามาโมโตะเห็นสีหน้านั้นจึงยกมือขึ้นลูบหัวโกคุเทระเบาๆ
"ไม่เป็นไรหรอกน่า สึนะซะอย่าง ......"
"อือ ... แต่ว่า ... เลิกลูบหัวชั้นได้แล้วเฟ้ย!!" โกคุเทระสะบัดตัวออกพร้อมกับวิ่งผ่านตัวยามาโมโตะไป
ร่่างสูงแอบอมยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กที่วิ่งผ่านฉิวไปหน้าแดงถึงใบหู

ในตอนแรกที่พบกัน .... ร่างเล็กดูเหมือนเกลียดชังเขามากกว่าใครๆ
ในตอนแรกที่พบกัน .... ร่างเล็กนั้นเห็นเขาเป็นศัตรูที่ไม่อยากจะเข้าใกล้
ในตอนแรกที่พบกัน .... ร่างเล็กนั้นไม่เคยคิดแม้แต่จะลงรอยกับเขาเลยซักนิด
แต่ทว่าในตอนนี้ ... ร่างเล็กนั้นกลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาตลอดเวลาเสมอ
  
พายุที่พัดโหมกระหน่ำ ... ในยามที่มันสงบนิ่ง ก็เป็นเพียงสายลมที่อ่อนโยน

=============================

21.59 น. สถานที่????

สึนะกับฮิบาริวิ่งตามถนนที่เงียบสงัด ลัดเลาะซอยเล็กๆจนมาถึงสถานที่ที่เป็นต้นกำเนิดเสียง
แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ....

ร่างเล็กๆที่คุ้นตากำลังนอนจมกองเลือดและใกล้กันนั้นก็มีชายหนุ่ม(หน้าหื่น?)สองคน
ที่หน้าตาท่าทางไม่น่าไว้ใจกำลังจะฉุดร่างเล็กที่ชุ่มไปด้วยเลือดขึ้นมา

โดยไม่ต้องรอให้มีใครอธิบายสิ่งที่เกิดอยู่ตรงหน้า ฮิบาริ ขยับทอนฟาคู่ใจพุ่งเข้าซัดศัตรูเบื้องหน้าทันที!!!
ส่วนสึนะวิ่งเข้าไปประคองร่างเล็กบอบบางที่ทั่วทั้งร่างชโลมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ....

"โคลม!!" เขาอุทานเสียงดังแล้วหันไปทางฮิบาริ

"คุณฮิบาริครับ!! นี่มันโคลมนี่ครับ  คนที่เป็นร่างเงาของมุคุโร่!!"

ไม่มีเสียงตอบกลับจากฮิบาริ มีเพียงแค่เสียงทอนฟากระทบกับเสียงร้องโหยหวนของศัตรู ...
และไม่นานเสียงเหล่านั้นก็สงบลงในเวลาเพียงไม่กี่นาที  หลังจากจัดการศัตรูเกมส์โอเวอร์ภายในด่านเดียว (เกมส์ RPG??) ฮิบาริ เคียวยะ ก็เดินตรงดิ่งมายังร่างเล็กของทั้งสองคน ........

"เกิดอะไรขึ้น ...."
ชายหนุ่มปรายตามองเด็กสาวที่มีนามว่า โคลม ก่อนพิศสังเกตบาดแผลของเจ้าหล่อน เขาเลิกคิ้วสูงก่อนบอกสึนะ  "ส่งโรงพยาบาลด่วน  ... ไม่งั้นไม่รอดแน่ ..." น้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยความซีเรียสนี้ทำเอาสึนะใจหาย

"ครับ ครับ!!" ร่างเล็กขานรับอย่างตื่นตกใจ และขณะที่เขากำลังจะประคองร่างเด็กสาวขึ้นยืน
ฮิบาริก็เข้ามาช้อนร่างเล็กแล้วอุ้มไปต่อหน้าต่อตา
"ขืนให้นายอุ้มไป คงไม่ถึงโรงพยาบาลแน่!!" น้ำเสียงเขาดูเหมือนหงุดหงิดเล็กน้อย  ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบหน้า มุคุโร่ ซักเท่าไหร่  .... แต่อย่างน้อยกับเด็กผู้หญิงคนนี้ ความรู้สึกที่เขามีให้ก็ต่างกัน ....

สำหรับมุคุโร่ ... เขารู้สึกเกลียดทันที ถึงแม้จะไม่ได้เห็นหน้า
แค่ได้ยินชื่อก็พาลทำเขาอยากขย้ำสิ่งมีชีวิตที่เอ่ยนามนี้ออกมาแล้ว ...
ทั้งน้ำเสียงที่ยียวน .... ท่าทางที่กวนประสาท(กึ่งโรคจิต)
แถมยังเป็นตัวการใหญ่ที่ทำเอาเขาสะบักสะบอมในครั้งแรกที่พบเจอ ...... ศัตรูชั่วชีวิต ...

แต่ทว่า .... เด็กสาวคนนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากมุคุโร่
ทั้งที่เป็นร่างเงา ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นด้วยภาพมายาจากผู้ชายคนเดียวกันที่เขาเกลียดจับขั้วหัวใจ

แปลกดีนะ ความรู้สึกของคน ....
ถึงตอนนี้ ... จะยังไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอคนนี้
แต่ซักวันหนึ่ง ... เขาคงจะค้นพบคำตอบนั้นด้วยตัวเอง

"รุ่นที่ 10 คร๊าบบบบบบบบบบบบ!!!" น้ำเสียงดีใจอย่างเว่อร์ออกหน้าออกตาดังมาจากด้านหลัง
"โกคุเทระ!! ยามาโมโตะ!! มาได้ยังไงเนี่ย!!" สึนะลุกขึ้นทันก่อนที่จะโดนร่างสูง(กว่านิดหนึ่ง)กระโดดใส่แบบเต็มรัก ไม่อย่างนั้นเขาคงลงไปกลิ้งโค่โร่กับพื้นโดยมีโกคุเทระทิ้งตัวอยู่ด้านบนแหงมแซะ
(ปล. อย่าพยายามจิ้นมากฉากนี้  เพราะคนแต่งจิ้นไปถึงดาวพลูโตแล้ว 555+)

"เฮ้!! ใจเย็นหน่อยสิโกคุเทระ" ยามาโมโตะหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยๆเจอเจ้าของแสนรักแล้วต้องพุ่งเข้าหา  แต่เหตุการณ์เฮฮาที่มีอยู่เมื่อครู่ก็เงียบสงบลงทันทีที่โกคุเทระและยามาโมโตะเหลือบไปเห็นฮิบาริและร่างโชกเลือดที่อยู่ในอ้อมแขน

"เอ๋!?! นั่นมัน ...." ยามาโมโตะพูดยังไม่ทันจบฮิบาริก็สวนขึ้นทันควัน
"ชั้นขอตัวก่อนนะ ..." ร่างเล็กส่งสายตาเชิงดุ (หรือดุอยู่แล้วหว่า?) ก่อนหันหลังวิ่งออกไปตามทาง
ซึ่งโรงพยาบาลที่อยู่ในระแวกนี้ก็ไม่ห่างจากสถานที่ที่ฮิบาริอยู่ในตอนนี้เท่าไหร่
"เด็กผู้หญิงคนนั้น ... โคลมที่เป็นร่างเงาของมุคุโร่ไม่ใช่หรือครับ " โกคุเทระหน้าตื่นกระซิบถามสึนะ
"อือ ... ใช่" ร่างเล็กยิ้มอย่างฝืนๆมองตามหลังฮิบาริที่ในอ้อมแขนมีร่างที่เกือบจะหมดลมของโคลมอยู่ 

สายตาที่เฝ้ามองตามแผ่นหลังของบุคคลที่มีความสำคัญนั้นเป็นอย่างไร โกคุเทระย่อมรู้อยู่แก่ใจ
เขามองร่างเล็กที่อยู่เคียงข้างเขาอย่างเป็นกังวล
หัวใจที่รุ่นที่ 10 เทให้กับชายหนุ่มที่เหมือนเปลวเพลิงในน้ำแข็งนั้นมากมายเกินคำบรรยาย ....
แล้วคนๆนั้นล่ะ มีใจตอบกลับมาให้ซักเท่าใดกัน ...

... จะถึงครึ่งที่คนๆนี้มอบให้ ... หรือแม้ซักเสี้ยวใจก็ไม่เคยมีให้้เลย

====================================

ตอนที่ 1 จบแอ๊ว!!! TT[]TT คนแต่งจาตาย (ตอนละ 1 อาทิตย์ โฮววว!!!)

ใครจะเอาไปโพสที่ไหนก้อขอเครดิตเจ๊ด้วยนะคร้า!!

ปล. เม้นหน่อยนะเคอะ ..... TTwTT อยากฟังคอมเม้นเรื่องฟิกนี้มากมาย!!!

 

 

 

 

 

edit @ 14 Mar 2008 21:39:36 by [=NEII=] : 1 ในผู้สนับสนุนให้ รีบอร์น วายอย่างเป็นทางการ

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดด~!!!

1827นะค่ะมิคังขอร๊องงงง~!!!TT[]TT

ตกลงกี่คู่กันแน่ค่ะ= =a

#10 By !!•~MiKan~•!! on 2010-02-02 21:04

อ่านแล้ว... สงสารโคลมจังที่น่ารักจับจิตT T

มีแต่คู่ที่เชียร์ทั้งนั้น อะหุๆ รออ่านต่อนะคะ~

ปล.ไม่มีอะไรจะเม้นค่ะ แต่งเยี่ยมมากเลย ประทับใจ><

#9 By kanaseki on 2008-03-02 20:17

"คุณคุโรโร่" (ฮา) sad smile
หนุกอ้ะ มาต่อไว ๆ นะงับ
Ps. ขออนุญาต add blog นะค้าบ big smile

#8 By Vichyasviel von Einzbern on 2008-02-28 14:29

กรี๊ดลูกโคเน้!! =[]="
ขอบคุณมากๆเรยลูก!!!
มี๊เองตอนพิมพ์คงเบลอ!! เพราะดันอ่าน HxH ด้วยง่ะ!!
(มันแต่งฟิก รับอร์น แต่ดันหยิบ HxH มาอ่าน -*-")
"ปล่าว ... ถ้าหากว่าในตอนที่ร่างนั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ... อาจเป็นคุณคุโรโร่ก็ได้" จิคุสะกล่าวอย่างมีหวัง ... << มี้ฮะ พิม์ชื่อมุคุผิดรึเปล่าฮะsad smile
หนูโครมน่าสงสาร อีตาเคนกับจิคุสะก็ซึนๆอยู่ได กรี๊ดดด*ตบตี*

พายุที่พัดโหมกระหน่ำ ... ในยามที่มันสงบนิ่ง ก็เป็นเพียงสายลมที่อ่อนโยน << ผมชอบประโยคนี้อ๊าTAT)b+

ว่าแต่ท่านฮิบะกับซือคุงวิ่งเข้าไปในตรอก คิดจะทำอะไรอย่างอื่นรึเปล่า เอิ๊กsad smile
แอบขำหนูโกคุที่วิ่งเข้าแท็กเหมือนหมาวิ่งใส่เจ้าของ น่ารักจริงๆ ฮ่าๆ

ผมชอบเวลานี้แต่งเป็นประโยคที่คล้ายๆบทกลอนนะฮะ เพราะและให้ความรู้สึกดีจริงๆ

#6 By 『KonekoRei』1859 Is Love♥ on 2008-02-25 16:30

ไม่เสียแรงที่ดอดมาเล่นเนตก่อนสอบ โฮกกกกกกกกกกก(>[]<)b
ก...(เอ่อ เป็นผู้ชายกรี๊ดยังงัยดีหว่า-*-)อ่านแล้วอยากเป็นฮิบารินนนนนนนนนนน>,,,< (/meโดนจับกดส้วม)

"ขืนให้นายอุ้มไป คงไม่ถึงโรงพยาบาลแน่!!" << เฮ่ย เฮ่ย ความจริงแล้วเค้าตั้งใจจะบอกว่า "ของตรู เอ็งอย่ายุ่งตะหาก" กร๊ากกกกกกกกกXD (/meโดนกดส้วมภาค2)

(ปล. อย่าพยายามจิ้นมากฉากนี้ เพราะคนแต่งจิ้นไปถึงดาวพลูโตแล้ว 555+) ....ฮ่อ ช้าไปแล้วครับทั่น ถ้าไม่มียามะอยู่ด้วย มีแนวโน้ม เสร็จ!! (เฮร้ย นี่จิ้นไปถึงไหนเนี่ย)ฮ่อเข้าใจว่าบริสุทธิ์ใจนะโกคุจี้ แต่มันอดคิดไม่ได้แหะ -w-(เอาเล้ย ไม่บริสุทธิ์ใจก็ย่อมได้ กด27ซะแล้วเอา18มาให้96!/meโดนฆ่าหมดส้วม...แล้ว69ล่ะว้อย!)
หลังจากจัดการศัตรูเกมส์โอเวอร์ภายในด่านเดียว<< เข้าใจเล่นคำ เจ๋ง>w<
บรรยายดีนะฮะ...กระชับ ให้ความรู้สึกวิกฤติตามเนื้อเรื่อง สื่อความรู้สึกตัวละครออกมาชัดดีแฮะ ผมชอบนะ แต่ไม่ค่อยทำเวลาตัวเองเขียน ประมาณว่ามือไม่ถึง(เอร้ย อดสูตัวเอง TT[]TT)

ปล.อ่านๆแล้วชักรู้สึกว่างวดนี้ฮิบารินเป็นบอสแทนสึนะ 555+เพื่อให้ง่ายต่อการกดสินะ หึหึหึ
ปปล.ถึงจะบอกว่า6996ก็เหอะ แต่มันเป็น1896ชัดๆ(ถึงเลือกให้คนแต่งเขียนตามใจไม่ได้ แต่เราเลือกจิ้นได้ ฮา~)ปูเสื่อรอ69ออกโรง cryสู้ๆนะฮะทั่นเน สอบเสร็จเมื่อไหร่จะมาเยี่ยมอีกรอบแล้วกันsurprised smile

#5 By 60's on 2008-02-25 11:37

ลืมผมริโซคนเดียวกับ #3 นะฮับ เดียวท่านแม่จำไม่ได้
ขออภัยที่เม้นอีก

นู่โคลมอย่าเป็นอะไรเลยนะ!!!!!!!!!!!

#4 By Rizo on 2008-02-25 11:04

ท่านแม่สู้ๆนะฮับ ผมจะคอยเชียร์

3คู่ สุดยอด~~~~~~~~~ >[]<b
จะรออ่านต่อนะฮับ

#3 By Gale on 2008-02-25 11:02

อื้อ...ช่างทุ่มเท่ๆ

มาให้กำลังใจ แต่ปัญหาคือฟิครีบอน...=w= ไม่ชอบอ่านนิยายก๊าา

ขออภัยอย่างแรง

#2 By Adarin (124.121.110.39) on 2008-02-25 09:57

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ทำไม 1827 กรี๊ดดดดดด =[]=!!!!
/me แม่ถีบกระเด็น... (เอาวะ ยอมอ่านฟิคแม่...)

มี้เล่น 3 คู่ทีเดียวเลยเหรอคะ? 5555 จะพยายามบิ๊วจิ้นให้ได้ละกัน กร๊ากกกก บรรยายดีนะก๊ะ ^^/ อ่านแล้วเป็นห่วงน้องโครม กรั่กกก

รออ่านต่อเมื่อแม่ลง เครี้ยกก

#1 By +++Mizumi+++ on 2008-02-24 21:35